De Arabische lente

Wat ging er vooraf, in het jonge leven van Mohammed Bouazizi toen hij zichzelf op 17 december 2010 in brand stak? Op die ochtend werd de straatverkoper geconfronteerd met inbeslagneming van zijn verkoopwaar door een vrouwelijke politieagente. De vernedering compleet na jarenlange frustratie van het niet hebben van een vast inkomen, uitdagend werk etc. Een eenzaam protest of een bedachtzame daad zoals eerder de Tsjechische student Jan Palach tijdens de Praagse Lente (1969) en de gediscrimineerde Boeddhistische monnik Thích Quảng Đức (1963)?

Zijn zelfmoord heeft in ieder geval een geweldige impact gehad in de gehele Arabische wereld. Protesten in Tunesië, Egypte, Algerije, Jemen, Jordanië, Libië, Bahrein en Oman zorgen momenteel voor een ongekende onstabiliteit in de regio. Nooit eerder kwam een volk zo grotesk in opstand als nu. En of het nu gaat om een demonstratie, een protest, een volksopstand of een heuse revolutie, feit is dat het Arabische volk het beu is om langer geboeid te leven onder strak regime van een dictator en streeft naar democratisering.
De daaropvolgende Jasmijnrevolutie in Tunesië, tegen het bewind van Ben Ali ontwikkelde zich snel. In amper 4 weken tijd vluchtte Ben Ali met het schaamrood op de kaken richting Saoedi-Arabië, waar hij sindsdien in een diepe coma zo zijn geraakt. Datzelfde wordt overigens ook beweerd van Hosni Mubarak, de gevallen ex-president en dictator van Egypte. Zijn val is typerend voor de Facebook-generatie. Via dit medium en het nog snellere Twitter volgde informatie en oproepen elkaar al snel op. De feitelijke juistheid leek niet langer belangrijk, maar de massaliteit ervan des te meer. Massa’s schreeuwende mensen op camera werkt, zo leren we de afgelopen weken.

Hoewel enige structuur dan misschien ontbrak, wisten de mensen natuurlijk wel waar ze er voor stonden. Ze waren ontevreden. Al heel lang. Al heel erg lang werden zij, net als hun grootouders, klein gehouden door een groepje onbeschaafde leiders die al het geld, en daarmee ontwikkeling, in eigen zak staken. Al heel erg lang streefden deze mensen naar gewone waarden zoals een leuke job en een gezin. Maar in plaats van een overheid die het volk stimuleert in het bewerkstelligen daarvan werden ze onderdrukt. Verkiezingen verliepen altijd oneerlijk, het hele land was zo corrupt als het maar zijn kon en als kers op de taart kwam men door casino online structurele prijsstijgingen en werkloosheid nooit aan enige vorm van opbouw in het leven toe. En ondertussen eigende dictatoriale leiders alle miljarden uit de staatskas zich toe en bouwden daar paleizen van, en wat men overhield deponeerde men op Zwitserse bankrekeningen.

In Europa weten we sinds de Franse Revolutie (1789) wat een boos en opstandig volk kan bewerkstelligen. Het gevaar daarvan mag nooit onderschat worden, zo weet de Westerse politicus sindsdien. En democratie herinnert ons steeds aan die les. De overeenkomst tussen de bestorming van de Bastille en de protesten op het Tahrirplein is de overtuiging van de massa jegens de arrogantie en nalatendheid van de zittende macht. Maar wanneer een massa ook maar het idee heeft een symbolische plaats in handen te krijgen is het hek van de dam. Dan valt het tij niet te keren tenzij de gevestigde orde in één keer genadeloos toe kan slaan, zoals de Chinese protesten op het Tiananmenplein. Met tanks veegde men de pleinen en straten leeg en schoot men op iedere protestant.

De bloedige taferelen in China waren in 1989 en 2011 lijkt het jaar te gaan worden van de Arabische opstanden. Niet geheel ontoevallig werd het ook in andere delen van Afrika onrustig en kwam dit tot zowaar een referendum in Sudan, waar de eventuele afscheiding van Zuid-Sudan centraal staat. Gedurfde ontwikkelingen in een continent wat vastgeroest leek te zitten na alle onafhankelijkheidsbewegingen uit de jaren ’60. Het volk democratiseert en eist haar plaats op in een evenwichtige en vooral transparante wereld. Voor Afrika een beslissende fase nu landen als Ghana voorop lopen in die ontwikkeling. Menig Afrikaans land leidt nog onder het zware regime. En of deze leider nu Mubarak, Ben Ali, Khaddafi of Mugabe heet, in een snel oplopende democratiserende golf, gesteund en afkomstig uit het volk is geen dictator opgewassen. Viva la revolution! Tijd voor een eerlijkere wereld!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *