Maaike op Mt. Elgon

Hoe kan ik nou voor een stichting werken, die de naam Back2Africa draagt, als ik zelf nog nooit in Afrika ben geweest. Nou, daar is dus verandering in gebracht. Ik ben zojuist terug gekomen van mijn eerste reis naar Kenia, Mt Elgon. En ik kan jullie beloven, er zullen veel reizen volgen… Want wow, wat was dat een prachtige ervaring!

 

Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen… Ik heb zo veel gezien en meegemaakt. Mijn voornaamste doelen tijdens het bezoek waren; het maken van filmmateriaal, foto’s en interviews. Hiermee ga ik aan de slag om een educatieve film te maken over de stichting, zo krijgen jullie hopelijk een helderder beeld, van waar we nou precies mee bezig zijn. Daarnaast wilde ik waar mogelijk, het werk van onze vriendelijke voorzitter iets wat verlichten door rechts en links bij te springen. Zoals jullie misschien wel weten, begint zijn bezoek ten einde te raken. Nog maar 2 weken en dan vliegt hij alweer terug. Hij is dus hard aan het werk ervoor te zorgen dat alles goed loopt als hij er straks niet is, her en der de puntjes op de I te zetten en zorgen dat de middelen komen waar ze moeten. Naast dit alles moest/mocht hij mij rondleiden langs alle projecten in de omgeving.
Nu ben ik begin dit jaar officieel toegetreden… maar daarvoor werkte ik al ruim 1,5 jaar onofficieel voor de stichting, dus ik weet wel het 1 en ander over de projecten en ik weet dat Michiel ontzettend hard moet werken. Ik weet alleen niet of ik hier op voorbereid was. Soms kreeg ik het idee dat alle elementen samenspanden om tegen hem in te werken; ‘Snel, het regen seizoen komt’, ‘De lorry (truck) is niet binnen gekomen’, ‘Het materiaal is niet op de juiste plek’, ‘De foreman is niet op de site’, enz enz. Maar het is prachtig om ze zien dat hij het aan het einde van de dag toch allemaal voor elkaar krijgt… en dat als hij ’s avonds thuis zit; moe maar voldaan, er toch nog vaak voor zal kiezen om nog even z’n laptop erbij te pakken en aan wat tekeningen te werken… Now, that’s commitment!
Zo en nu! Even een overzichtje van mijn week:

Dag 1
Na een flinke reis, over Brussel, Cairo, Nairobi en Kitale… kwam ik eindelijk aan op Mount Elgon. En het aller eerste wat ik zag, waren de glimmende daken van het huizenproject. Poe, wat is dat mooi om te zien. Ik had niet verwacht dat het me zo zou raken.
Na een flinke knuffel van Michiel, het neergooien van m’n koffers en een snel hapje… werd ik gelijk mee gevoerd (achterop de motor, haha dat vind ik best stoer) naar een belangrijke bijeenkomst. Ja, dat was een mooie verrassing, op mijn eerste dag in Kenia werden de contracten getekend voor de eerste 50 huizen. Er waren een aantal advocaten ingekomen vanuit Kitale. Deze maakten dus het hele teken-proces rechtsgeldig en vertaalden alle documenten (welke in Engels waren).
En zo ging het: Bea sprak! Jack en de advocaten vertaalden in Swahili, (niet altijd even correct…dus dan sprong Bob bij) En Michiel straalde van trost!
1 voor 1 kwamen de nieuwe bewoners naar voren om hun handtekeningen of vingerafdruk te geven. Er moest ook een getuige aanwezig zijn. Je zag dus dat een aantal mensen even weg glipten, en vervolgens terug kwamen met iemand die ze zo van de straat hadden geplukt ‘Dit is mijn getuige!’, haha zo kan het natuurlijk ook.
Deze lange eerste dag, met veel indrukken, ontmoetingen en vooral een fijn wederzien… werd afgesloten met een wijntje op de veranda met Bob en Bea.

 

Dag 2
Het is zondag, dus er wordt niet gewerkt vandaag. Dat geeft mij even de mogelijkheid om te acclimatiseren en op Keniaans ritme te komen…
Bea nam ons mee naar een vriendin van haar (Jane), die op ongeveer 1,5 uur rijden was. Zij heeft daar een prachtig huisje, hordes aan honden en zelfs een aapje, die af en toe op bezoek komt.
Na dit bezoek gingen we Kitale in om te lunchen waarna Michiel en Bob samen nog een drankje nuttigden en Bea mij mee de stad in nam. Hier kreeg ik nog de kans om met deze bijzondere vrouw te kletsen. Dokter Bea doet veel voor de mensen. Het is mooi om te zien hoe dat ze wordt aangesproken met ‘Mama’, een teken van respect. Maar je ziet ook hoe veel pijn dat het haar doet, als mensen van het pad wijken en ze niet meer kan helpen.

 

Dag 3
Bob en Bea vertrokken vandaag (maandag) naar Nairobi, voor een ‘Flowershow’, dus Bea had ’s ochtends nog even wat tijd voor me vrijgemaakt voor een interview. Daarna was het eindelijk zover! Michiel nam mij mee langs de projecten en stelde me voor aan alle mensen. Ik maakte afspraken voor de interviews, en plande de bezoekjes.
Wat mij het meest is bijgebleven van deze dag, is het housing project. Ik weet nog precies hoe ik me voelde, toen ik daar op het enorme terrein stond. Als je al die prachtige huizen op een rij ziet staan… veel al bewoond, met een mooie tuin erom heen, waar groentes worden verbouwd en de was die wappert in de wind… Ik werd er helemaal stil van, en nu (een week later) heb ik nog steeds geen woorden. Dan maar foto’s:

 

Dag 4
Op dinsdag zijn we naar de topfarm gereden. Daar naast de huidige staff houses, komt de volgende fase van het housing project te liggen. Dit terrein moest alleen nog opgemeten worden. Nu was alleen het meetlint kapot, maar met een beetje creativiteit en inventiviteit kwamen we er wel.


Hierna zijn we naar het ‘Disabled childrens home’ gegaan. De bouw hiervan was net gestart, en de vloer was die maandag gestort (stom genoeg op maandag geen foto genomen). In de loop van de week ben ik hier een aantal keer terug geweest, om jullie te kunnen laten zien hoe ontzettend hard het gaat!

 

Dag 5
Woensdag was echt een ontzettend leuke dag voor mij! Ik heb Michiel even wat rust gegeven en heb een ochtendje meegelopen met de ‘Special needs class’ van de primary school. Deze wordt geleidt door Moses en Geoffrey (die kennen we nog van Michiels afstuderen ), deze 2 heren zorgen met heel veel toewijding en liefde voor de kinderen met een beperking. Deze ochtend bestond uit spelletjes spelen met de verschillend groepjes en werd afgesloten met een groepsfoto.

 

’s Middags moest ik toch echt even binnen achter m’n laptop kruipen. Er moest namelijk een kostenoverzicht gemaakt worden van het waterplan voor de primary school en New Development. Anders kan het sponsor geld niet aangeleverd worden. Dit project heb ik de rest van de week zoveel mogelijk tussen de filmwerkzaamheden door gedaan, en kon gelukkig op vrijdag aangeleverd worden aan de stichting Elimu Mt Elgon.
Om deze dag af te sluiten ben ik langs de Girls dormitory gegaan. Ik heb hier gefilmd en een interview afgenomen met de ‘housemother’, Bridget. De meiden vonden het heerlijk dat er een camera op ze gericht werd, hahaha! De rest van het bezoek bestond dus uit; dansen, modeshowtjes opvoeren en zingen.

 

Dag 6
Donderdag was het tijd voor de Secondary school. Ik heb interviews afgenomen met de Principal (Martin), een docent (Charles) en 2 leerlingen. Op zaterdag ben ik nog terug geweest voor wat beeldmateriaal, een groepsfoto en was er zelfs een talentshow 

 

Een van de nieuwe projecten waar Michiel zich mee bezig houdt, is de Boys Dormitory. En aangezien de bouw hiervan al snel zal starten, was het hoog tijd om het terrein uit te meten. Om de jongens ook bij het project te betrekken, was hun gevraagd om zelf het terrein leeg te hakken.

 

Dag 7
Vrijdag was wederom een imposante dag. Michiel, Father Leo en ik zijn richting West-Pokot gereden. Hier ligt het Disabled childrens home (waar Tom het al uitvoerig over heeft gehad). Er wordt hier een Multi-purpose building geplaatst. Geïnitieerd door Father Leo en ondersteund door Back2Africa. Michiel moest hier samen met Father Leo en Father McNabb de nieuwe aannemer instrueren. Aangezien Michiel binnenkort weer terug naar Nederland komt, en dus niet bij het project aanwezig kan zijn, moest hij alles tot in de diepte doornemen. Van de financiën, het materiaal, techniek tot de planning en uitvoering. Aangezien ik weinig van bouwen weet, en geen bijdrage kon leveren, werd ik al snel afgeleid door de kinderen. ‘Kijk! Daar kan ik wat mee!’ Haha. Dus ik heb me rond de gebouwen laten leiden door de kinderen en hun ‘housemother’. Natuurlijk wordt er dan een hoop gelachen en gespeeld.

 

Dag 8
Ik geloof oprecht dat ik het beste voor het laatst heb bewaard… het weeshuis!
Dit prachtig gebouw is het allereerste dat door Michiel, onze vriendelijke voorzitter, is gerealiseerd op Mt Elgon. Net zoals het huizen project, heb ik vrijwel geen woorden voor dit project. Het weeshuis straalt zoveel rust en warmte uit. Je wordt met veel genegenheid ontvangen, hoewel ze wel altijd even stil worden als de Mzungu (blanke) weer aankomt. Je vergeet soms even dat deze kinderen een verschrikkelijk verleden hebben, maar zoals ze zelf zeggen… ze vormen samen een gezin. De ‘housemother’ Mary, is een ontzettend leuke vrouw. Zij woont daar met haar man en dochtertje, en samen zorgen zij voor het gezin dat dus in totaal 24 mensen telt.

 

En toen was het alweer zondag… Michiel heeft me ’s ochtends nog heel even snel de kampen ingenomen, want daar hadden we gedurende de week gewoon geen tijd voor. Het was natuurlijk ook geen prioriteit, maar wel ontzettend gaaf om even gezien te hebben. Hij liet me de shacks zien, en we hebben zelfs nog eventjes langs het kerkje gelopen waar net een bible-class was begonnen.

Bah bah!! …Weer tijd om naar huis te gaan. Ik heb serieus overwogen om mijn ticket te wijzigen, zodat ik langer kon blijven… maar het leven in Nederland roept. Daar is ook een hoop te doen. Er vinden op het moment veel ontwikkelingen plaats binnen Back2Africa, en daar moeten we bovenop zitten! En daarnaast moet ik natuurlijk mijn Swahili oefenen 
Er valt voor mij niets meer te zeggen nu… behalve dat ik ontzettend blij ben dat ik voor deze mooie stichting werk.

Heel veel liefs,
Maaike

4 thoughts on “Maaike op Mt. Elgon

  1. Maaike, nu delen we Mount Elgon, dat maakt het overleg een stuk gemakkelijker. Wat schrijf je lekker, heerlijk om dat allemaal te lezen en te zien. Dank en tot spoedig. Ik ben heel benieuwd naar het filmmateriaal.

    • Dag Ad!

      Ja, het was fantastisch.
      Overal waar je komt wordt gevraagd naar Adrian en Anky! Jullie zijn erg geliefd op Mt Elgon 🙂 Ik moest jullie dan ook de hartelijke groeten doen, en vragen wanneer jullie weer op bezoek kwamen?
      Ik heb veel beeldmateriaal kunnen maken. Als ik het een en ander heb kunnen verwerken, zullen we spoedig afspreken.

      Gr. Maaike

  2. Wauwww Maaike, wat heerlijk om je verslag te lezen. Al die vorderingen en de herkenbare foto’s, niet alleen van de projekten maar ook weer veel bekende gezichten gezien. Fijn dat jij nu ook besmet bent met het Kenya-virus. Praat ook ‘n stuk makkelijker.
    Hartelijke groetjes,
    Anke Diepenhorst
    (voorzitter Stichting Elimu Mount Elgon)

    • Dag Ank,

      Ik ben inderdaad flink besmet, haha 🙂
      Het is leuk om te zien, dat jij en Ad altijd aanwezig zijn op Mt Elgon. Er hangen foto’s en er wordt veel naar jullie gevraagd. Ik zal spoedig wat beeldmateriaal aanleveren, dan kun je het zelf zien.

      Gr.
      Maaike

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *